به گزارش پایگاه خبری عصر زنجان ؛ دکتر مریم مصطفوی ، استاد دانشگاه ، مشاور و درمانگر کودکان و نوجوانان در مصاحبه با خبرنگار این پایگاه خبری به تشریح آثار وابستگی کودکان به فضای مجازی پرداخت.
با توجه به شرایط تحصیلی چند سال اخیر و اینکه بچه ها مجبور شدن به سمت یک انزوای اجباری حرکت کنند و برای آموزش مجبور به استفاده از فضای مجازی شدند که این خودش یک وابستگی ایجاد کرد و در مواردی هم این وابستگی رو تشدید کرد ، این نوع از وابستگی به تلفن همراه و گوشه گیری و استفاده مدام از فضای مجازی چه تاثیر بر شخصیت کودک میتونه داشته باشه؟
این مسئله مخصوصا از زمان ورود تکنولوژی به ارتباطات اجتماعی جزو دغدغه والدین و روانشناسان است ، ریشه این وابستگی پیش از کرونا است و آنقدری این مسئله جدی بود که ما شاهد آمارهای جهانی بالایی در حوزه تاثیرات منفی این مسئله از جمله بی تحرکی یا کم تحرکی در بین افراد بودیم و هستیم ، بعد از کرونا این مسئله تشدید شد ، اجبار به آموزش مجازی و سوق دادن به سمت موبایل و تبلت و کامپیوتر ، این مسئله باعث مشکلات مختلفی مثل بی تحرکی شد که خود مسئله بی تحرکی ریشه بسیار از مشکلات جسمی و روحی است که جای بررسی جدی داره. ارتباط مداوم با این ابزار باعث کاهش تمرکز کودکان میشه ، کودکی که باید با یکسری بازی های فکری مناسب مشغول باشه ولی متاسفانه خودش رو با ابزارهای این چنینی سرگرم میکنه.
یکی از مشکلات این است که وقتی این عدم تحرک در مدت زمان طولانی اتفاق میافته باعث میشه که نورون های مرتبط با حرکت تمرین کمتری بکنند و ضعیف تر بشن و باعث نقص توجه  و حواس پرتی در کودک میشه و عملا کودک را به یک شخص تک بعدی تبدیل میکنه که فقط میتواند بر یک مسئله توجه کند.
مشکل بعدی مسئله اضطراب است که اتفاقا بعد کرونا هم بیشتر شده است ، به صورت میدانی آنچه دیدم بیش از 85 درصد مراجعین دارای مشکلات اضطرابی هستند ، اضطراب اجتماعی ، اضطراب جدایی و … از مواردی است که شایع شده.
مشکل بعدی که میتواند ایجاد شود افسردگی است، افسردگی میتواند ناشی از وابستگی به فضای مجازی باشد ، یکجا نشینی و عدم تحرک باعث عادت کردن فرد به آن وضعیت شده که نتیجه آن عدم ارتباط با محیط اطراف و انزوا خواهد شد. حتی در مواردی مثل افسردگی های فصلی هم آمار ابتلای افرادی که وابسته به فضای مجازی و ابزار آلات مختلف هستند بیشتر است.
یکی دیگر از موارد مهم اختلالات حرکتی است به شکلی که عدم تحرک مناسب باعث این خواهد شد که کودکان از سن تقویمی خود عقب بمونند و دچار مشکلات مختلف حرکتی ، هماهنگی حسی-حرکتی و خامی حرکتی بشوند که هر کدام نشانه های مختلفی دارد.

چه زمانی باید احساس خطر کرد؟ در حالت کلی برای اینکه کودک در آینده دچار مشکل نشه پدر و مادر باید چیکار کنند؟

تشخیص مشکلات خیلی سخت نیست ، یکی از روش های اون این است که ببینیم نسبت به همسالان رشد متناسبی داشته یا نه ، باید در حرکات بچه های همسن دقت بشه و اگر مورد غیرعادی مشاهده شد سریعا اقدام کنند.
یکی از کارهای مهم اینست که خارج از محیط خانه و مدرسه بچه رو سوق بدیم به سمت تحرک ، مثل ورزش و محل های مخصوص کودکان. متاسفانه به دلیل اینکه خانواده ها جمعیت کمتری دارند کودک از داشتن یک همبازی محرومه و کمی ارتباط گرفتن با شخص دیگر شاید براش سخت باشه اما والدین باید کودک رو به سمت تحرک سوق بدن ، نباید بستر بی تحرکی در فضای زندگی کودک ایجاد بشود ، از همان سنین پایین باید به این نکته اهمیت داد که اجازه بی تحرکی داده نشود ، مدام پارک ببریم ، باهاش بازی کنیم ، دوست و همبازی پیدا کنیم ، مهد کودک و پیش دبستانی های مناسب و در کل فضاهایی که کودکان بتونن آزادانه بازی کنند. نباید فراموش کنیم که الگو برای کودک خیلی مهمه ، کودک سریعا الگو برداری میکند مثلا اگه من به عنوان پدر و مادر مدام با تبلت و کامپیوتر و … کار کنیم این به عنوان یک الگو برای کودک عمل میکنه و دیگر نباید انتظار داشته باشیم که اعتیاد به این ابزار پیدا نکنه ، پس باید یه الگوی مناسب برای کودک باشیم.

مدرسه به عنوان خانه دوم دانش آموز چه وظایفی دارد؟
خداروشکر الان معلمان به صورت فردی دانش آموزان را انالیز میکنند و محیط کلاس را به صورت یک کل نگاه میکند و این دید صحیح است که قابل تقدیر است ف چراکه هر دانش آموز عادات و رفتار بخصوصی دارد چون هر کس در یک محیط متفاوت بزرگ شده است ف بسیار مهم است که در هفته های اولیه دانش آموزان رو شناسایی کنند و در صورت مورد مشکوک اون رو به مشاور مدرسه یا والدین معرفی کنند تا مشکل حل بشه. معلمان و مسئولان مدرسه اگر به زنگ های ورزش اهمیت بیشتر بدند میتوه مفید فایده باشه اگه الان دقت کنین خیلی از دانش آموزان دوست ندارن زنگ ورزش شرکت کنند و بیشتر میخوان یه گوشه بشینن و حرف بزنند ، یک سری محرک ها و ایجاد انگیزه ها میتواند اون هارو از گوشه گیری جدا کنه.

فضای شهر برای یک شهر مناسب برای کودکان به چه صورت باید باشه؟

در فضای شهری با توجه به پیشرفت هایی که داشتیم باز نیازمند توجه بیشتری به بهسازی محیط جهت حضور کودکان هستیم ، پارک های ما محلی برای حضور افراد گاها متخلف و ضداجتماعی شده است که این امکان رو برای حضور کودکان از بین میبره ، وقتی حرف از فضای مناسب برای کودکان به میان میاد صرفا منظورمون تاب و سرسره نیست باید کودکان از حضور در محیط های شهری لذت ببرند و به نوعی بع شکلی محرک باشد که کودک رو از پای بازهای کامپیوتری بلند کند.