🔹به گزارش پایگاه خبری عصر زنجان، نیروی انتظامی از مهم‌ترین ارکان تأمین نظم و امنیت جامعه است؛ نهادی که آرامش امروز شهروندان مرهون تلاش‌ها، ایثارگری‌ها و مجاهدت‌های شبانه‌روزی کارکنان آن است. با این حال، اعتبار چنین مجموعه‌ای نباید تحت‌تأثیر رفتار و ادبیات نامناسب برخی مدیران قرار گیرد؛ مدیرانی که بیش از دیگران وظیفه دارند حرمت مردم و جایگاه لباس خدمت را حفظ کنند. آنچه امروز در پلیس راهور استان زنجان رخ داد، از همین منظر قابل تأمل است؛ جایی که در جریان پیگیری یک موضوع اداری، رئیس پلیس راهور استان به جای شنیدن کامل توضیحات و رسیدگی به اصل مسئله، با لحنی نامناسب اعلام کرد: «برو هر جا می‌خواهی بنویس، هر جا دستت بند است برو، ما انجام نمی‌دهیم!» عبارتی که طرح آن از سوی مقام ارشد یک مجموعه انتظامی، پرسش‌های جدی درباره شیوه مدیریت و میزان پایبندی به اصول تکریم ارباب‌رجوع ایجاد می‌کند.

🔹مسئله صرفاً انجام نشدن یک درخواست اداری نیست؛ مسئله، نوع ادبیاتی است که از جایگاه ریاست یک مجموعه انتظامی شنیده می‌شود. مگر مسئولیت مدیریتی مجوزی برای بی‌اعتنایی به مطالبات مردم است؟ مگر شهروند برای پیگیری یک موضوع قانونی باید منت بکشد و در نهایت با چنین پاسخی مواجه شود؟ اگر درخواستی منع قانونی دارد، قانون باید ملاک پاسخگویی باشد، نه سلیقه و لحن شخصی مدیران. عبارت «هر جا دستت بند است برو بنویس» نه پاسخ قانونی است، نه نشانه اقتدار مدیریتی و نه با شأن لباسی تناسب دارد که نماد نظم، قانون و امنیت جامعه است. جای تأسف دارد که به جای بهره‌گیری از ظرفیت مدیریت برای حل مسئله، ادبیاتی به کار گرفته شود که شائبه بی‌اعتنایی به حقوق شهروندان را به همراه دارد.

🔹مردم این سرزمین در سخت‌ترین شرایط اقتصادی، اجتماعی و امنیتی، پای کشور و نظام ایستاده‌اند و حمایت از آن را وظیفه‌ای ملی، دینی، شرعی و اخلاقی دانسته‌اند. همین مردم که در بزنگاه‌های حساس، همراهی خود را با نظام و نهادهای حافظ امنیت به اثبات رسانده‌اند، شایسته نیست برای انجام امور اداری با برخوردهایی مواجه شوند که شأن و کرامت آنان را زیر سؤال ببرد. نمی‌توان از مردم انتظار صبوری، همراهی و مسئولیت‌پذیری داشت، اما در مقابل، حتی برای شنیدن سخنان آنان حوصله به خرج نداد. مردم برای کشور و نظام کم نگذاشته‌اند و این مدیران هستند که باید در عمل نشان دهند تا چه اندازه به حقوق و حرمت همین مردم پایبندند.

🔹آنچه در این میان نباید نادیده گرفته شود، آسیبی است که چنین رفتارهایی می‌تواند به اعتبار مجموعه انتظامی وارد کند. مردم امنیت خود را مرهون تلاش مأمورانی می‌دانند که در گرما و سرما، شب و روز و در سخت‌ترین مأموریت‌ها برای برقراری نظم و آرامش جامعه تلاش می‌کنند؛ اما گاهی یک برخورد نامناسب در پشت میز مدیریت، موجب نارضایتی از مجموعه‌ای می‌شود که هزاران نیروی خدوم آن برای حفظ امنیت مردم از آسایش و حتی جان خود گذشته‌اند. چرا باید زحمات یک نهاد خدمتگزار، زیر سایه ادبیات نسنجیده یک مسئول قرار گیرد؟ لباس پلیس، اعتبار سازمانی و اختیارات ناشی از مسئولیت، امانتی برای خدمت به مردم است، نه پشتوانه‌ای برای برخورد آمرانه یا بی‌اعتنایی به اعتراضات آنان. اتفاقاً صیانت از شأن این لباس ایجاب می‌کند که با رفتارهای مغایر با اصول حرفه‌ای و حقوق شهروندی، بدون اغماض و در چارچوب مقررات برخورد شود.

🔹از فرمانده انتظامی استان زنجان انتظار می‌رود شخصاً به این موضوع ورود کرده و با بررسی دقیق ماجرا، در صورت احراز رفتار خلاف ضوابط، برخورد قانونی و انضباطی لازم را انجام دهد. نمی‌توان نسبت به رفتارهایی که ممکن است اعتماد مردم به مجموعه انتظامی را مخدوش کند، بی‌تفاوت بود. مدیران باید بدانند مسئولیت و درجه سازمانی، مصونیتی در برابر پاسخگویی ایجاد نمی‌کند و هیچ‌کس حق ندارد از اعتبار لباس انتظامی برای تحمیل سلیقه شخصی یا برخورد نامناسب با مردم استفاده کند. همچنین ضروری است مسئولان نظارتی، بدون تشریفات و هماهنگی قبلی، نحوه پاسخگویی در این مجموعه را از نزدیک بررسی کنند؛ چراکه واقعیت رفتار با مردم را نمی‌توان صرفاً از پشت گزارش‌های اداری و آمارهای رسمی شناخت.

🔹فرماندهی انتظامی استان باید میان اعتبار سازمان پلیس و رفتار فردی مدیران تمایز قائل شود؛ دفاع از شأن پلیس به معنای دفاع بی‌قیدوشرط از هر رفتار مدیریتی نیست. برخورد قانونی با تخلفات احتمالی، نه تضعیف اقتدار انتظامی، بلکه نشانه سلامت، مسئولیت‌پذیری و جدیت این نهاد در صیانت از حقوق مردم
است. جامعه از پلیس انتظار قانون‌مداری دارد و طبیعی است که این انتظار از مدیران آن بیشتر باشد. مردمی که به لباس پلیس اعتماد دارند، نباید در مواجهه با برخی رفتارهای مدیریتی احساس کنند که راهی برای شنیده‌شدن ندارند. اقتدار پلیس با احترام به مردم تقویت می‌شود، نه با عبارت «هر جا دستت بند است برو بنویس». لباس پلیس باید مایه آرامش مردم باشد، نه ابزاری که کسی تصور کند با تکیه بر آن می‌تواند از پاسخگویی شانه خالی کند.