🔰امسال به‌فرمان مقام معظم رهبری، سال «سرمایه‌گذاری برای تولید» نام گرفته است؛ شعاری که اگر به‌درستی فهم و اجرا شود، می‌تواند موتور نیمه‌خاموش اقتصاد کشور را به حرکت درآورد. سالی که قرار بود متفاوت باشد، سالی که قرار بود در آن از کارگر تا کارخانه‌دار، از مزرعه تا معدن، از خط تولید تا غرفه صادرات، همه و همه بچرخند و چرخ زندگی مردم را هم بچرخانند. اما هنوز چند ماهی از سال نگذشته، خبرهایی می‌رسد که در تضاد مطلق با این شعار است.

🔸بر اساس بخشنامه‌ای رسمی، از هفته آینده برق شهرک‌های صنعتی دو روز در هفته قطع خواهد شد و کارخانجاتی که بیش از سه مگاوات مصرف دارند، سه روز در هفته تعطیل خواهند شد. بله، درست شنیدید: تعطیل. یعنی وقتی دنیا در حال دویدن است، ما چراغ تولید را خاموش می‌کنیم و می‌گوییم بنشینید، نوبت برق‌تان تمام شده!

🔸طنز ماجرا آنجاست که بالای همین نامه‌ها و اطلاعیه‌ها، هنوز با خطی خوش نوشته‌اند: سال سرمایه‌گذاری برای تولید. لابد قرار است با نور شمع، سرمایه‌گذار جذب کنیم! یا شاید قرار است کارگرها در تاریکیِ سالن تولید، مهارت خود را در «تولید بی‌منبع» نشان دهند!

🔸مسئولان عزیز! با کدام منطق، با کدام برنامه‌ریزی، با کدام آینده‌نگری می‌توان هم تولید را رکورد زد و هم برق را جیره‌بندی کرد؟ مگر می‌شود چرخ تولید را با دست خالی چرخاند؟ سرمایه‌گذاری با قطع برق؟ تولید بدون انرژی؟ اشتغال در خاموشی؟ صادرات از کارخانه‌ای که سه روز در هفته در سکوت است؟

🔸همه می‌دانیم که بحران انرژی داریم، همه می‌دانیم شبکه فرسوده است، اما آیا چاره‌اش فقط قطع برق تولید است؟ چرا اول برق بیلبوردهای تبلیغاتی قطع نمی‌شود؟ چرا ساختمان‌های دولتی و غیرضروری در ساعات اداری بازبینی نمی‌شوند؟ چرا سهم صنعت همیشه اولین گزینه فداکاری است؟

🔸حرف ساده است: اگر واقعاً به شعاری که داده‌اید باور دارید، نباید آن را با رفتارهایی چنین متناقض، بی‌اعتبار کنید. مردم، تولیدکنندگان، کارآفرینان و حتی کارگران از این دوگانگی‌ها خسته‌اند. کشور نیاز به صداقت دارد، به برنامه‌ریزی واقعی، نه شعارهای کاغذی.

🔸سال تولید است، اما با این شرایط فقط می‌توانیم یک چیز تولید کنیم: «نارضایتی».