🔻به گزراش عصر زنجان؛«کارخانهای که سالهاست بهخاطر پساب آلوده و برداشت بیرویه آب در صدر اعتراضهای مردمی قرار دارد، امروز در نقش دانشگاه ظاهر شده است! در استانی که دانشگاههایش با ظرفیت خالی دستوپنجه نرم میکنند و موسسات منحلشده هنوز دانشجویانش را سرگردان کردهاند، راشا کاسپین سودای علمیکاربردی دارد. اما پرسش ساده است: وقتی سلامت و آب مردم تضمین نشده، چه تضمینی برای آینده دانشجویان خواهد بود؟»
✍️س صادقی – خبرنگار و مدیرمسئول #عصرزنجان
🔸زنجان سالهاست با بحران آب و محیطزیست دستبهگریبان است. در همین شرایط، نام «راشا کاسپین» بیشتر از آنکه با توسعه و اشتغال پایدار گره خورده باشد، با برداشت بیرویه آب، بوی نامطبوع و پساب آلوده شناخته میشود. کارخانهای که مجوز یک حلقه چاه داشت، چهار چاه حفر کرد و روزانه هزاران مترمکعب آب مصرف میکند؛ آبی که باید پشتوانه کشاورزی و زندگی مردم باشد، اما امروز در کام صنعتی میرود که هنوز نتوانسته تکلیف پسابهای آلودهاش را روشن کند.
🔸اکنون همین مجموعه در جایگاهی تازه ظاهر شده؛ با مجوز مرکز علمیکاربردی و ادعای دانشگاهداری. پرسش روشن است: وقتی دانشگاههای دولتی در استان به دلیل نبود تقاضا بعضی رشتهها را ادغام میکنند و بسیاری مراکز علمیکاربردی تعطیل شدهاند، با چه منطقی باید واحد تازهای ایجاد شود؟ زنجان کمبود دانشگاه ندارد؛ ظرفیتهای خالی همین دانشگاههای موجود بهترین فرصت برای افزودن رشتههای فنی و کاربردی هستند. تأسیس موسسه تازه چیزی جز موازیکاری و هدررفت منابع نخواهد بود.
🔸مشکل فقط این نیست. راشا کاسپین خود را «موسسه خاص» معرفی میکند، اما نه بورسیهای در کار است و نه تضمینی جدی برای اشتغال فارغالتحصیلان. اگر قرار است دانشجو پس از تحصیل در همان شرکت جذب شود، چرا باید شهریه بپردازد؟ چه سازوکاری وجود دارد که تضمین کند هر فارغالتحصیل شغلی پیدا کند و آیندهاش وابسته به وعدههای روی کاغذ نباشد؟
🔸نمونههای تلخ گذشته پیش چشم ماست. موسسه «روزبه زنجان» را به یاد بیاورید؛ زمانی با تبلیغات پرزرقوبرق دانشجو جذب کرد، اما با انحلال ناگهانی، دانشجویانش آواره شدند. برخی مجبور شدند پروندههایشان را به دانشگاه کار خرمدره منتقل کنند و عدهای هنوز هم برای سادهترین کارهای اداری سرگردانند. تجربه روزبه باید درس بزرگی باشد: بدون زیرساخت و پشتوانه علمی، هر موسسه آموزشی دیر یا زود به بحران و بیاعتمادی ختم میشود.
🔸حتی وعدههایی که امروز در جلسات رسمی مطرح میشود، پرسشبرانگیز است. در شورای اجتماعی، در حضور رئیس سازمان بهزیستی و استاندار، مدیران این مجموعه اعلام کردهاند آمادهاند افراد تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی را جذب کنند. اما آیا همهی این افراد میتوانند در رشتههای فنی تحصیل کنند؟ آیا امکانات، مشاوره و حمایت علمی لازم وجود دارد؟ یا این فقط یک شعار است برای جلب حمایت و مشروعیت اجتماعی؟
🔸فراموش نکنیم: هر موسسه آموزشی پیش از هر چیز باید زیرساخت داشته باشد؛ از امکانات آموزشی و کادر علمی گرفته تا تضمین کیفیت. نه آنکه تنها با یک مجوز و چند شعار، هزاران جوان و خانوادهشان را در مسیر نامعلوم قرار دهد.
🔸و در نهایت، پرسش بزرگ همچنان پابرجاست: آیا مجموعهای که خود در معرض بحران زیستمحیطی است و با مصرف بیرویه منابع آبی، کشاورزی و زندگی مردم زنجان را تهدید میکند، میتواند در آیندهای نهچندان دور حتی دوام بیاورد؟ اگر آب نباشد، این موسسه تازه به چه کار خواهد آمد؟ آیا روزی دوباره دانشجویان سر از پروندههای ناقص و دانشگاههای بیگانه درخواهند آورد؟
🔸مردم زنجان حق دارند بدانند؛ اینبار پیش از آنکه دیر شود. دانشگاه یعنی اعتبار، آینده و اعتماد. و هیچ چیز خطرناکتر از این نیست که نام «آموزش» پوششی باشد برای ضعفها و بحرانهای یک صنعت آلاینده.
ـــــــــــــــــــــــ #عصر_زنجان | پایگاه خبری–تحلیلی استان زنجان